ازدستهای گرم تو

 

کودکانِ توامانِ آغوشِ خویش

 

سخن ها می توانم گفت

 

                          غم نان اگر بگذارد.

نغمه در نغمه درافکنده

 

ای مسیحِ مادر، ای خورشید!

 

از مهربانی یِ بی دریغ جان ات

 

با چنگِ تمامی ناپذیرِ تو سرودها می توانم کرد

                                        غمِ نان اگر بگذارد.

***

رنگ ها در رنگ ها دویده،

 

ازرنگین کمانِ بهاری یِ تو

 

که سراپرده در این باغِ خزان رسیده,بر افراشته است

 

نقشها میتوانم زد

                                       غمِ نان اگر بگذارد.

***

چشمه ساری در دل و

 

آبشاری در کف،

 

آفتابی در نگاه و

 

فرشته ئی در پیراهن

 

از انسانی که توئی

 

قصه ها می توانم کرد

 

                   غم نان اگر بگذارد!

                         شاملو

+ نوشته شده در چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ توسط یاسر,ح نظرات ()